Przyszłam po Młodego koło 14, jak zwykle nieco spóźniona. Ale nic to, ten i tak dopiero zaczynał MYŚLEĆ o rozpoczęciu obiadu. Niesamowite, jak rozmowne i wyjątkowo ciekawe świata stają się dzieci, gdy przychodzi do jedzenia. Gdyby wiedział, co to teoria względności, zapewne i ten temat by poruszył. Po małych negocjacjach udało się jednak sprawić, że Młody wreszcie zjadł wszystko, co miał zjeść i nawet popił wszystkim, czym popić miał.

Zgodnie z rozpoczętą przez siebie rok temu tradycją pożegnał Mamę słowami – Kocham Cię! Miłego czekania na mnie!. I zamiast zjechać windą, zbiegł czym prędzej schodami na dół. Jeśli komuś się wydaje, że mężczyźni z natury są dżentelmenami, niech porzuci swą naiwność. Na dole czekały na mnie zamknięte drzwi i trzymający je z wielkim wysiłkiem od drugiej strony Młody.

Przy przejściu przez ulicę grzecznie chwycił mnie za rękę. Ach, mój mały sukces! Zwątpiłam jednak w swój autorytet i umiejętności nadzorujące, gdy nagle usłyszałam dźwięk tłuczonego szkła. Ciągle zadziwia mnie wrodzona umiejętność dzieci do poruszania się z prędkością dźwięku i psocenia z prędkością światła. Młody, podczas półminutowego procesu montowania fotelika w samochodzie, zdążył zainteresować się kolorową butelką, znudzić się nią i demonstracyjnie rozbić na środku ulicy… Z miną Shrekowego kota wsiadł do samochodu i bez przypominania zapiął pasy. I jak tu się złościć?

W drodze do Zoo Młody robił za GPSa.
– Kasio! (przyjdzie kiedyś ten dzień, kiedy Młody nauczy się odmiany przez przypadki)
Źle jedziesz. Ja Ci powiem, jak…
– i dzielnie objaśnia drogę, może i do Zoo, ale zdecydowanie nie do łódzkiego.

Sygnalizacja świetlna również nie ma dla niego tajemnic…
– No, ale zobacz, to po lewo jest zielone! Czemu nie jedziemy?!

Nie wspomnę już o zupełnie nowym, świeżym i skrajnie pirackim spojrzeniu Młodego na zasady ruchu drogowego.

Po dojechaniu na miejsce i okiełznaniu ekscytacji, jaką wzbudziły plastikowe dinozaury i wszelkiego rodzaju balony, wkroczyliśmy wreszcie na teren Zoo.
A w Zoo, jak to w Zoo. Zwierzęta, dzieciaki, trochę śmierdziało. Młody oczywiście zażył mnie kilkoma pytaniami na temat jakichś dziwnych gatunków zwierząt, ale i tak największą frajdą okazał się być miejscowy kot. Hasał w najlepsze, więc Młody, jako że było to jedyne zwierze, do którego miał wolny dostęp, w mig się nim zaciekawił. Od tego momentu nie było już żyraf, słoni, kapucynek, ani nawet lwa. Istniał tylko mały kot bawiący się zdychającą myszą! Fuj! Ale tak naprawdę… Po co oglądać małpy w gablotkach, skoro można zobaczyć Toma i Jerrego na żywo w akcji?

Jako, że żadne z nas nie posiadło trudnej sztuki czytania map, kilka zakątków Zoo ciągle jest dla nas nieodkrytym lądem. Za pan brat jesteśmy za to z autkiem pożerającym monety, papugą – balonem i skrzeczącym mini tyranozaurem na baterie.

Zaraz po wyjściu z Zoo mój ambitny plan pójścia na spacer do parku postanowił spełznąć na niczym i odejść w zapomnienie. A droga do domu upłynęła pod znakiem spania i ze spaniem walczenia. GPS siadł, a Panna Kasio prawie razem z nim….

Po dniu pełnym wrażeń nie myśleliśmy nawet o pieszym wejściu na drugie piętro. Pożegnałam się z Młodym i jego Mamą, a wychodząc słyszałam, jak Młody przedstawia Mamie własną wersję zdarzeń z naszej wyprawy rozpoczynając jak zwykle od słów: Wiesz, byłem naprawdę baaaaardzo grzeczny…

Kasia Krawczyk, Wolontariuszka Młodego - tekst pochodzi z kwartalnika Cztery Pory Roku, LATO GAJUSZA, nr 1/2009.

Tweet