Moja, Twoja, Nasza Wielkanoc

Łagodząc ból drugiego człowieka, zapominamy o własnym. A. Lincoln

Wielkanoc - to radosne śniadanie, bazie, baranek schowany wśród rzeżuchy, święconka na stole. Wielkanoc - to też rekolekcje, czas zadumy i czas postanowień. Wielkanoc wreszcie, to odrodzenie, święta nadziei, zwycięstwo życia nad śmiercią.
Pamięć jest dziwna, zaskakująca. Przechowuje obrazki, które kiedyś nie miały znaczenia. Jakieś dziecko biegnące z koszyczkiem. Krople wody skapujące z mokrych włosów w Dyngusa. Rozlane farbki do jajek na stole. Drobiazgi, których żal zapomnieć...
Spotkaliśmy się w Niedzielę Palmową, żeby o tym pamiętać. My - Grupa Wsparcia i nasi zaproszeni goście z Hospicjum. Była Msza św. celebrowana przez naszego księdza Pawła. Był suto zastawiony stół wielkanocny. I przede wszystkim były rozmowy, rozmowy, rozmowy...
Patrzyłam wokół i myślałam: Jakie to dziwne, to przecież prawie nie do uwierzenia! Basia i Paweł stworzyli "niemożliwe".
Ilu spośród tych ludzi mogłoby tu nie być, bo ciężar rozpaczy nie pozwoliłby im wstać rano z łóżka? A teraz śmieją się, żartują, popłakują cicho, ale są razem.
Wiosna zbudziła w nas tęsknotę, żal, ale i maleńką nadzieję. Może odnajdzie się gdzieś nowa droga? Może razem będzie łatwiej? Może, gdzieś daleko stąd, maszerują nasze dzieci, wymachują koszyczkami ze święconką? Leją się wodą, że aż strach i śmieją się, patrząc na nas z góry?
Życzę sobie i Wam anioła stróża, który nigdy nie straci nas z oczu. I życzę wszystkim anioła stróża, który pokaże, że człowiek nigdy nie jest sam.

Ewa